Gedichten

door Mark Boog

Het kraakt…

 

Mark Boog

Het kraakt in de vouwen van het kleed

dat je draagt. Het hunkert

in de beklagenswaardige atoomklok

die ons bestuurt.

Arm apparaat! Laat ons een troost zijn.

Wij zijn geladen,

kunnen geschokt worden.

Het rommelt in de denkende woorden,

haren staan overeind,

een vreemde taal beheerst zich ternauwernood.

Er moeten morgens ontworpen,

nachten vergeten.

Een trein roept in de verte.

Het hoofd in de nek, wij allebei, we huilen.

 

lees meer in het nieuwe nummer