Essay

Het Haydnpad

Als u Amsterdam een beetje kent, dan weet u dat er een Beethovenstraat, een Bachstraat en een Mozartkade bestaan. Behalve de Bachstraat is er ook een Bachplein en er is zelfs een Beethovenplein (dat wist u vast niet). Maar kent u ook de Haydnstraat, het Haydnplein of de Haydnkade? Nee, die kent u niet, want…

Proza

Een geslaagde verjaardag

And you can never get it spotless When there’s dirt beneath the dirt – Arctic Monkeys Vrijdagavond belde Sonja’s moeder, Els, op om te vragen of Jennifer wel gevraagd was om haar menu door te geven aan Christine – de telefoon stond op luidspreker. Zo moet ik dit verslag beginnen. Veel namen en veel gedoe.…

  • Mei-nummer

    Deze maand poëzie van Dara Bazelet, Carina van der Walt, Julia Jacobs en Hannie Groen. Proza van Jan-Willem Dijk, Delphine Lecompte, Derko Laan, Tara Koopman en Pieter Drift. Tevens een essay van Arno Kramer over Seamus Heaney, en Jan R. Magnus over Haydn in het Amsterdamse stratenplan.

    Mét diervriendelijke tekeningen van Elise van Iterson! 

redactioneel

Deze maand

Slingerend door Ronda naar het hotel van Rilke – dit jaar honderd jaar geleden overleden – ontwaar ik parkeergarage Parking Poeta Rilke. Het blijkt de Avenida del Poeta Rilke te zijn. Net of mijn vader, die diens woonplaatsen afging, me door dit heerlijke bergstadje leidt. Sevilla vonden mijn ouders niet geweldig, in Ronda was het…

Uit het archief

Essay

Het lichaam van zijn moeder

In haar boek The Argonauts schrijft de Amerikaanse schrijfster Maggie Nelson: ‘Een schrijver is iemand die speelt met het lichaam van zijn moeder.’ Ze noemt dan Roland Barthes, Joseph Conrad en Allen Ginsberg. Of dit voor elke schrijver opgaat, is nu niet aan de orde. Vermoedelijk niet, of je zou de definitie van ‘moeder’ zo…

Poëzie

Gedichten

Nooit zag ik wreedheden. Als kind speelde ik in de ruïnes. Intact de kogelgaten in het wasgoed aan de lijn, relieken.…

Proza

Steen geworden verlangen

Achttien jaar woonde ik in een dorp van duizend inwoners en toen bleek ik, na mijn verhuizing naar Nijmegen, een stadsmens. Achttien jaar die ik nooit kan inhalen. Of was het een incubatietijd? Een veel te langdradige en grondige initiatie in de stad, via het dorp? Telkens als ik de slotregels van Villa des Roses…