De tijd van de wereld is er één die aan ons voorbij stroomt. Hij brengt ons de seizoenen en het ritme van het jaar. Dat is niet de tijd waaraan we gewend zijn, waar we het meestal over hebben. Dat is de kloktijd. Al duizenden jaren proberen mensen tijd te vangen met klokken. Van Chinese…
De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…
Voor de rode vogel, die buiten de witte jurk zong en van wie ze de vleugels braken als straf. Op een zomervakantiedag in mijn tienerjaren verliet Izzat Bata zijn huis en kwam vóór de ochtendoproep voor het gebed, rond vier uur ’s ochtends, naar mijn huis. De dorpelingen hadden hem de bijnaam ‘Bata’ gegeven, omdat…
Deze maand essays van Susanna Bloem over tijd, psychisch lijden en muziek en Rien Fraanje over Anil Ramdas. Kort proza van Mostafa Elabbasy, Megan van Kessel, Thomas Heerma van Voss, Frouke Arns en Kerim Göçmen. Poëzie van Iris Le Rütte, Paul Gellings, Patrizia Vespa en Sjef Welling.
Fraai geïllustreerd door Anne Semler!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
Medemenselijkheid en gemeenschapszin, pakweg beschaving, schuilt in de koffieprijs. In Zuid-Spanje kost een kopje koffie in het café rond de € 1,50. Ik weiger Nederland een fatsoenlijk land te noemen tot koffie daar voor rond € 2,50 wordt geschonken. Behoeftige mensen, tevens aan lager wal geraakte, vereenzaamde poëten, zijn ook mensen die je nodig hebt…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Een essay in het kader van de wooncrisis – aanbevolen voor het komende kabinet!
17 januari jl. werden in De Balie te Amsterdam de jaarlijkse Hollands Maandblad Schrijversbeurzen uitgereikt door de redactieraad. Dit jaar waren het de volgende auteurs: – Derko Laan (proza) – Patrizia Vespa (poëzie) – Koen Schouwenburg (essayistiek)
Sneu, zielig of heroïsch, dat is de vraag. Nu ja, die vraag begint doorgaans als een gevoel van zelftwijfel dat opkomt wanneer men zich in de krant worstelt door kolommen vol ‘branded content’, oftewel duurbetaalde pr-prietpraat die doet verlangen naar dat goeie oude nepnieuws. Zij zwelt echter steevast langzaam aan, en na een katern of…
De schemering van het geweten Wij zijn naaktslakken zegt het meisje, overal waar we komen laten we een spoor achter, niet om de weg terug te vinden maar om ons zelf niet kwijt te raken, hebben ooit ons huis verloren toen we te snel wilden oversteken, tonen elkaar de kalkbulten op onze ruggen waar de…
Cloë duwde me de straat op, smeet de voordeur met een rotklap achter zich dicht en stormde naar boven. Door de deur heen hoorde ik een knal, direct daarop gevolgd door een serie vloeken. Cloë was allergisch voor knallen. Ik drukte mijn neus tegen het kijkraampje en zag nog net een tros roze ballonnen op…