Essay

Nog even over Oroppa

In het Nederlandse literaire landschap zijn romans van schrijvers met een biculturele achtergrond inmiddels een vertrouwd verschijnsel. Zij beschrijven hun eigen, voor westerse lezers onbekende, exotische en vaak schrijnende ervaringen. Laatst vroeg iemand me of ik enig idee had waarom romans van schrijvers met wortels in Marokko en Turkije vaak zo lijvig zijn. Daarmee doelde…

Poëzie

Na jaren weer eens met mij

Ik ben na halfslachtig verweer ingelijfd bij de bedaarden, stem, eerlijk waar, CDA, maak groepsreizen, Boedapest, Praag, ben getrouwd, bij de Rotary, ridder en stoei wat met mijn stamboom. Gewoon om leuk te zijn soms vervorm ik groepjes woorden: moolkeesjes, machtig prooi, scheten wat de Schot paft – lach je tenminste nog eens. Naar niets…

Proza

Gelijkspel bestond niet

Kumar rook naar kokos. Ooit leek hij op jou. Zijn haar te lang voor een jongen, zijn spijkerbroeken wijd en laag. In de klas lette hij nooit op, in de pauze viel hij vaak. Hij had schaafwonden op zijn ellebogen, onderarmen, blauwe plekken in zijn nek, een litteken wit en kronkelig tussen zijn slaap en…

  • April-nummer

    Deze maand essays van Maarten Westerveen over FC Köln en Margriet de Koning Gans over Oroppa. Kort proza van Sarah Andrea Desplenter, Levi Jacobs en Marcelle Stoutjesdijk, en poëzie van Lena Claessen en Anton Korteweg.

    Met fraaie tekeningen van Berry de Haas!

redactioneel

Deze maand

Op een middag in Sevilla had ik een meisje zien lopen in een T-shirt met op de achterkant ‘God is so much bigger…’, daaronder onder andere ‘than your pain’. De rest waar God boven uittorent? Helaas niet kunnen lezen. Is God dus ook groter dan de pijn van anderen? Vóór El Corte Inglés, een warenhuis,…

Uit het archief

Essay

MF DOOM

Op 31 december 2020, slechts een paar uur voor het nieuwe jaar aanbrak, verscheen een bericht op de Instagrampagina van rapper MF DOOM, geschreven door diens echtgenote Jasmine: ‘May THE ALL continue to bless you, our family and the planet,’ stond naast een foto van DOOM op een ontraceerbaar grasveldje, duidelijk genomen tijdens een warm…

Poëzie

Gedichten

Dit zachte ook zonder dat we het beseffen hunkeren wij voortdurend naar dit vertrouwde zachte dat het gewicht dat wij torsen, ons logge lichaam blijft verwelkomen en onze stappen dempt niets meer dan blote huid van aarde is dit door zon, regen en wind geduldig verkruimelde waarop het gras, het mos, alle planten en bomen…

Proza

God, de haan en mezelf

Ik was negen jaar toen mama mij mee naar boven nam naar de inloopkledingkast op de overloop en haar kleren uittrok. Als Jelle en ik verstoppertje speelden, verborg ik me vaak hier tussen haar jurken, dan duwde ik mijn neus in de stof en inhaleerde haar geur zo diep dat ik er duizelig van werd.…