Essay

Op een smeltende ijsschots

Kornelis Lubbertus Poll was 31 jaar toen op 20 mei 1959 het eerste nummer van het door hem opgerichte Hollands Weekblad verscheen. Eindelijk, mag men misschien zeggen, want Bert Poll was niet over één nacht ijs gegaan. Waarschijnlijk had hij al sinds 1953 rondgelopen met plannen voor de oprichting van een cultureel-politiek tijdschrift, net als…

Poëzie

Gedichten

Mijn neef Willem vroeger gingen we samen varen op de Kleine Poel dronken stiekem bier en speelden spellen waarvan we de regels zelf bepaalden helaas zie ik hem niet vaak meer hij is zeevaarder ik lees zeemansverhalen hij tekent kaarten met lijnen en kaders ik leg kaarten met plaatjes van pentakels en magiërs hij kan…

proza

Cyclo & co.

Woest ben ik op Körner, en ik ben niet de enige. Hij mag tien keer de directeur zijn en honderd keer glas, textiel en ander afval recyclen, maar waarom altijd zo voortvarend en ongeremd? Scharreveld en ik waren bij hem op het matje geroepen. Körner zit te telefoneren. Van Schie, zijn compagnon, die zich overigens…

Dubbeldik jubileumnummer

met bijdragen van o.a. Bastiaan Bommeljé, Charlotte Goulmy, Thomas Heerma van Voss, Delphine Lecompte, Merijn de Boer, Sarah Andrea Desplenter, Hazina Oussoren, Tyche Tjebbes en Hannie Groen.

redactioneel

Deze maand

Eens in de zoveel tijd is het goed om in Parijs te zijn. Hoofdstad van de 19e eeuw, nu provinciestadje. Overal waar de extreemrechtse, populistische partijen hebben gewonnen of op winst staan, zijn er verliezers die doen alsof ze wat te verliezen hebben, zoals Antonio Scurati in ‘Fascisme en populisme’ schrijft dat het fascisme begon…

Uit het archief

Essay

Vaders en zonen nu

Soms leidt een tekst van een Franse filosoof toch nog tot interessante vragen. Dat geldt ook voor het essay ‘Postface; Le malaise des fils dans la “civilisation” contemporaine’ van Alain Badiou dat hij in 2010 publiceerde als nawoord in de bundel Anthropologie de la guerre waarin enkele teksten van Sigmund Freud werden verzameld. In zijn…

Poëzie

Gedichten

De dikke man De dikke man met het moeilijke verleden ligt al dagen in mijn bed laat zijn vuisten rusten op mijn kussen. Jaren later zie ik hem op televisie; een uitbater met nog steeds dezelfde hond Nu is hij nog hier en probeer ik mijn ademwolk tegen de zijne te leggen in dit huis…

proza

Het meer: Lou en Mink

‘Niet handig, Lou,’ zegt ze hardop maar maakt geen aanstalten terug te stappen. De vergeelde sokken zuigen zich vol met het water dat ze al een jaar drinkt, waarin ze zich wast, zwemt, vist. Ze kijkt naar de versleten gympen net onder het wateroppervlak. Met dit weer duurt het zeker drie dagen om ze te…