De tijd van de wereld is er één die aan ons voorbij stroomt. Hij brengt ons de seizoenen en het ritme van het jaar. Dat is niet de tijd waaraan we gewend zijn, waar we het meestal over hebben. Dat is de kloktijd. Al duizenden jaren proberen mensen tijd te vangen met klokken. Van Chinese…
De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…
Voor de rode vogel, die buiten de witte jurk zong en van wie ze de vleugels braken als straf. Op een zomervakantiedag in mijn tienerjaren verliet Izzat Bata zijn huis en kwam vóór de ochtendoproep voor het gebed, rond vier uur ’s ochtends, naar mijn huis. De dorpelingen hadden hem de bijnaam ‘Bata’ gegeven, omdat…
Deze maand essays van Susanna Bloem over tijd, psychisch lijden en muziek en Rien Fraanje over Anil Ramdas. Kort proza van Mostafa Elabbasy, Megan van Kessel, Thomas Heerma van Voss, Frouke Arns en Kerim Göçmen. Poëzie van Iris Le Rütte, Paul Gellings, Patrizia Vespa en Sjef Welling.
Fraai geïllustreerd door Anne Semler!
Lees literatuur, lees Hollands Maandblad!
Medemenselijkheid en gemeenschapszin, pakweg beschaving, schuilt in de koffieprijs. In Zuid-Spanje kost een kopje koffie in het café rond de € 1,50. Ik weiger Nederland een fatsoenlijk land te noemen tot koffie daar voor rond € 2,50 wordt geschonken. Behoeftige mensen, tevens aan lager wal geraakte, vereenzaamde poëten, zijn ook mensen die je nodig hebt…
Steun cultuur, steun Hollands Maandblad!
Een essay in het kader van de wooncrisis – aanbevolen voor het komende kabinet!
17 januari jl. werden in De Balie te Amsterdam de jaarlijkse Hollands Maandblad Schrijversbeurzen uitgereikt door de redactieraad. Dit jaar waren het de volgende auteurs: – Derko Laan (proza) – Patrizia Vespa (poëzie) – Koen Schouwenburg (essayistiek)
In 1924 stelde Johan Huizinga dat het werk van Erasmus ‘gedaan was’ en ‘niet weer tot de wereld zou gaan spreken’. De zestiende eeuw was over de humanistische schrijver-filosoof heen ‘gebruist’ en had diens ‘ideaal van gematigdheid en verdraagzaamheid veracht’.1 Daarmee reduceerde Huizinga Erasmus in diens biografie tot een naam. Anno 2019 is dat niet…
Weerzi(e)n op een ochtend heb ik de zon aan een lijntje gedaan (ik verlang ernaar cadeaus te geven die passend zijn) maar ik had niet genoeg touw om ook haar verplaatsing vast te houden wél kwam ik in een sloot terecht waarin een man lag met zwarte haren hij streelde me tot het moment waarop…
Vlot reed Karl onze auto de parkeerplaats op. De reis naar de meest westelijke zeehaven verliep voorspoedig, we hadden volgens mijn vriend zelfs tijd over om naar de rivier te kijken. Naast de auto schudde ik de stijfheid uit mijn armen. De frisse lucht deed me goed. En ik zei: ‘Leuk.’ Intussen keek ik om…