Gedichten

door Renske Marike van Dijk

Weerzi(e)n

op een ochtend heb ik de zon aan een lijntje gedaan

(ik verlang ernaar cadeaus te geven die passend zijn)

maar ik had niet genoeg touw

om ook haar verplaatsing vast te houden


wél kwam ik in een sloot terecht

waarin een man lag met zwarte haren

hij streelde me tot het moment waarop hij vond

dat hij te veel verantwoordelijkheid kreeg


wél kwam ik in een bloemenperk terecht

waar geen bij meer te vinden was

en de vrouwen, ontsproten uit Chaos met de beste bedoelingen

maar slingeren


wél kwam ik op een plein terecht

waar graafmachines stenen uitgroeven voor nóg sneller internet

de donkere aarde leek op de schone zachte huid onder een blaar

oude kinderkoppen zouden haar snel weer bedekken


wél kwam ik in een cirkel terecht

waarin ik van links naar rechts schoot

en me altijd op dezelfde afbuigende lijn

naar hetzelfde punt zou brengen


ik hoopte je hier tegen te komen

maar je was duidelijk thuisgebleven

schuilend voor elke mogelijkheid van weerkaatsing

ik keerde daarom maar weer om naar ons huis


je afwezigheid zou alles onder mijzelf smeren

en ik wil dat voorkomen, ook al betekent dat een half leven

de zon en ik, wij schijnen niet makkelijk tussen vier muren

maar buiten staan we ook maar een half etmaal aan je hemel


Alleen

Stilte


Laat deze stilte geen confrontatie met mezelf zijn


          Stilte


Laat een onbeantwoorde vraag me niet het gevoel geven dat ik het zelf moet doen


                    Stilte


Ik loop door de regen in Hurdegaryp.

Het ruikt naar vloeibare bak- en braadboter in een pan op een elektrische plaat.

Toen mijn pake hier een huis bouwde, waren er alleen nog landerijen.


Een meisje op een bankje, haar tongpiercing is eruit.

Ze had er een kleine buis in gedraaid met een oud balletje.

Ze Facetimet ’m er met behulp van een vriendin weer in.


Een auto staat te wachten.

Maar niemand hoeft naar sport.


                                        Stilte


Vóór mij was iedereen alles – na mij waarschijnlijk ook


                                                  Stilte


Geef me nooit het idee dat ik het einde niet zal halen zonder vriendenclub


                                                            Stilte


Dat ik te veel of te weinig nadenk om te slagen


Niet geschikt voor frituurbranden

niet geschikt voor mensen met vierhonderd jaar determinisme in hun chromosomen

niet geschikt voor mensen die evenveel luisterend oor willen als ze zelf bieden

niet geschikt voor dochters die hun vader een affaire laten hebben

niet geschikt voor mensen die kaas maken en daar niet zelf van durven eten


niet geschikt voor bikini’s met driehoekjes waar je borsten almaar uit vallen

en dat dat waarschijnlijk de bedoeling is

niet geschikt om op je kippen te passen

niet geschikt voor het moederschap in een nieuwbouwwijk

of het moederschap in het algemeen

of een woonwijk in het algemeen


niet geschikt als eerste pannenkoek

niet geschikt voor het steeds veranderende reglement van een open relatie

niet geschikt voor halfnaakt in een autoblad

niet geschikt voor een potje denken

niet geschikt voor mijn dood


vooral je hoofd verstoppen

vooral je voeten zachtjes neerzetten

vooral buigen voor iedereen die in een realiteit leeft waarin jij nooit hebt geloofd


want ja, als je te eten wil

want ja, als je ook weleens in een achtbaan wil


#Lazy Sunday in bed

Deze week zag ik vijf mensen met een ikea-family-tas

(die ik ook kocht voor vijfenzeventig cent bij de kringloop, voor mijn eigen familiegevoel)

En hoorde: ‘Ik kan mijn oren niet geloven’


Ook had ik sjans met drie mannen tegelijk

omdat ik overdreven grote oorbellen droeg

en de wereld voorzag van een geloofwaardige glimlach

met ontblote tanden, want: bloot is bloot


Ik heb geleerd de dingen groen te zien

waar jij steeds bent opgestegen

binnen in de ring gebleven bent


En je bent nog altijd niet opgeschoten met je levenswerk

waaraan je je krampachtig vasthoudt

Is het omdat je vader een pak droeg?


Je staat daar maar naar de nieuwe keuken van de overburen te staren

ook al ben ik naakt en heb ik me op ons enorme bed gehesen

Er is genoeg ruimte voor ons én eeuwig baren


Het moeilijkste aan volwassen zijn blijft toch jezelf warmhouden


En vorm krijgen


Er zijn mensen die op valeriaan leven