Oden aan vooral dode idolen – IX

Lees meer Proza

Door de fontein
Heleen Eggelte

Mijn man kijkt uit het raam van het vliegtuig en doet of we geen stel zijn. Hij durft. We dragen dezelfde horloges, een grote voor hem, een kleine voor mij. We hebben ons voor de planeet laten tatoeëren met 0,9, de verwachte stijging van de zeespiegel aan het eind van de eeuw. De tatoeage op…
Letters Zijn Mijn Vrienden
Maria Goos

De vrouw die aan het woord is, loopt door een ziekenhuiskamer. Ze is schrijfster en heeft een hersenbloeding gehad. Ze weet niet of ze nu aan het werk is en een boek schrijft of dat het de realiteit is. Ook weet ze dus niet of ze Pascalle fantaseert of dat zij er echt is. LAURIE…
Tonijnsalade
Aska Hayakawa

We zijn beland bij het einde van het stuk. Het enorme jubileumfeest dat Destiny (50+) wilde geven is mislukt. Er is niemand op komen dagen, haar man is gevlucht naar een land zonder uitleveringsverdrag, haar dochter wil niets meer met haar te maken hebben en een groep anarchistische protesteerders kan elk moment de feestzaal binnendringen…

Oden aan vooral dode idolen – VI
Delphine Lecompte

Op mijn tiende moest ik het grote, witte huis van mijn grootouders in De Panne verlaten en gaan wonen bij mijn jonge, verstrooide, vaak woedende, wispelturige, materialistische moeder en mijn sombere, mompelende stiefvader in een donker tochtig rijtjeshuis in Gent. Mijn kleine slaapkamer in De Panne werd meteen omgebouwd tot strijkkamer. Die was het exclusieve…
De dood is een tijdverdrijf als een ander
Delphine Lecompte

Een mooie werkman spuwt op het graf Van wijlen zijn blinde buurvrouw Hij is niet rancuneus, hij heeft slijm teveel…
Zuivelblues (6)
Delphine Lecompte

Ik ben jarig, laat maar. Ik bedoel: ik hoef geen taart, geen geschenkjes, geen slingers, geen feestje, geen geforceerde jolijt, en zeker geen hysterische aandacht. Ik heb geen vrienden meer, dus dat komt wel goed. Gelukkig heb ik vandaag een lange werkdag: van 6u tot 16u. Dat heb ik zo geregeld. Het is nog donker,…