De balgstuw

Lees meer Proza

Gelijkspel bestond niet
Marcelle Stoutjesdijk

Kumar rook naar kokos. Ooit leek hij op jou. Zijn haar te lang voor een jongen, zijn spijkerbroeken wijd en laag. In de klas lette hij nooit op, in de pauze viel hij vaak. Hij had schaafwonden op zijn ellebogen, onderarmen, blauwe plekken in zijn nek, een litteken wit en kronkelig tussen zijn slaap en…
Het rode musje
Mostafa Elabbasy

Voor de rode vogel, die buiten de witte jurk zong en van wie ze de vleugels braken als straf. Op een zomervakantiedag in mijn tienerjaren verliet Izzat Bata zijn huis en kwam vóór de ochtendoproep voor het gebed, rond vier uur ’s ochtends, naar mijn huis. De dorpelingen hadden hem de bijnaam ‘Bata’ gegeven, omdat…
De minnaars
Eva Gabriela

Ria’s minnaars waren er weer. Ik rook hen meteen. En niet alleen hun nasleep, die me al zo vaak had misleid. De mannen kondigden zich nooit van tevoren aan en vertrokken klokslag middernacht weer, maar soms als ik na het stappen de half geverfde hal binnenkwam, stond er een bierflesje op het dressoir en walmden…

Deze maand
Paul Gellings

Waar poëzie in het Noorden kan beginnen… Mijn laatste eurocheque ooit gebruikte ik voor het schrijven van een gedicht. Februari 1989. Een vorig leven, reïncarnatie bestaat; er lopen breuklijnen door je geschiedenis, van wedergeboorte naar wedergeboorte, tot het licht ten langen leste dooft. Terugblikkend op mijn kinderjaren zie ik – soms in zwart-wit – beelden…
Gedichten
Paul Gellings

Nocturne Herfstdag, de bomen spugen vuur een schrale kou knaagt aan de grond ongeschreven regels wervelen in het rond schemer valt op het namiddaguur Avond, oranje gloed achter de ruiten maar een voor een worden ze zwart en van de stad vertraagt het hart terwijl de storm niet meer is te stuiten Twaalf slagen, maan…
Na Golgotha
Paul Gellings

De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…