Barre tijden

Lees meer Proza

De laatste lezer
Mark Boog

Het is het soort nazomerweer dat alles mooi maakt, maar het bruingrijze pand, ooit nieuwbouw, dat elke doordeweekse ochtend mijn bestemming is, lijkt immuun voor zulke frivoliteiten. Het is reddeloos lelijk, of eigenlijk saai – lelijk suggereert nog zoiets als karakter. Ik benader de buitenste glazen schuifdeuren, blijf even stilstaan tot ze opengaan, wacht dan…
Door de fontein
Heleen Eggelte

Mijn man kijkt uit het raam van het vliegtuig en doet of we geen stel zijn. Hij durft. We dragen dezelfde horloges, een grote voor hem, een kleine voor mij. We hebben ons voor de planeet laten tatoeëren met 0,9, de verwachte stijging van de zeespiegel aan het eind van de eeuw. De tatoeage op…
Letters Zijn Mijn Vrienden
Maria Goos

De vrouw die aan het woord is, loopt door een ziekenhuiskamer. Ze is schrijfster en heeft een hersenbloeding gehad. Ze weet niet of ze nu aan het werk is en een boek schrijft of dat het de realiteit is. Ook weet ze dus niet of ze Pascalle fantaseert of dat zij er echt is. LAURIE…

Deze maand
Mark Boog

Ik loop over straat, tussen de oorlogen, aardbevingen en recordwinsten door. Het is zonnig, precies zoals de weerman voorspelde. Terwijl ik de toevallige en minder toevallige obstakels ontwijk, de veldslagen, naschokken, rendementen, lantaarnpalen, passanten, voel ik hoezeer waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga verbonden zijn. Ik loop over een lint, zo’n meetlint…
Leger, op zoek
Mark Boog

Het leger, op zoek naar de oorlog, zwierf rond. Het naderde het einde van zijn krachten. Overal zag het luchtspiegelingen – een stofwolk! sporen van vijandelijke activiteit! een bomkrater! – maar nergens was iets te vinden. Zeker, het leger plunderde, het brandschatte dorpen, verkrachtte vrouwen, kinderen, vee en soms ook mannen, maar het deed dat…
De laatste lezer
Mark Boog

Het is het soort nazomerweer dat alles mooi maakt, maar het bruingrijze pand, ooit nieuwbouw, dat elke doordeweekse ochtend mijn bestemming is, lijkt immuun voor zulke frivoliteiten. Het is reddeloos lelijk, of eigenlijk saai – lelijk suggereert nog zoiets als karakter. Ik benader de buitenste glazen schuifdeuren, blijf even stilstaan tot ze opengaan, wacht dan…