Insomnia

door Froukje van der Ploeg

23 juli, 02:23


Ik kijk naar de dingen die wel slapen, mijn katers

in rondjes, de gesloten paarse bloemen buiten

mijn kind met knuffels, ze ademen, voelen niet

het gebrek aan lucht in mijn longen om uit te blazen

vroeger was er meer zuurstof op deze planeet. Gisteren


onverwacht het hoofd waar ik op uitgekeken ben.

We hebben de akte van berusting getekend.

Hij staat hier en straalt geen berusting uit. Ik denk

aan escalatie, straatverboden, ontzeggingen, kapot

glas, een spoor bloed.


Hoe ik me een zeehond op een zandbank

voelde met hem, die alleen maar lag te wachten

op de komst van het water, hij gooit zand

in mijn gedachten. Raakt mijn lichaam niet meer.

Ik zoek een recept voor teflon. Uiteindelijk

zijn daders altijd mensen die je kent.


26 juli, 03.15


In het gat van de nacht is de traagte terug in de tijd

ik lig en denk aan toen alles nog langzaam ging en

een aanraking tot bevriezing leidde, een hand onder

zacht katoen – ik ademde in een stilgezet lichaam –

spanning in je spieren, het tegenovergestelde van


de verslapping van een orgasme, dat me achterlaat

als een willoos weekdier laatst, niets vroeg om handelen

alleen daar blijven liggen en zijn ademhaling overnemen

zijn lichaam om me heen vouwen en wegvallen


in dromen, beekjes, rivieren, zon die door bladeren valt.

Nu wacht ik tot het midden weg is, en de rand van de ochtend

begint, vliegtuigen hun motoren starten, broden op planken

afval in een opening gooien, het dagelijks leven

dat altijd maar wacht op beginnen

en niet weer die droom waarin niets vooruitkomt.


28 juli, 04.30


Opgedroogd zaad in haar hals voelt als restjes

van een kleimasker, het huis lijkt weer leeg en in bad

zwemt een kleine muis, in de gang de stapel roze

flamingo’s van de dag ervoor en tussen de muren

ratelen de slangen, buiten groepen de leeuwen samen


Er is een handeling nodig voor het tot je doordringt.

De kater laatst was pas echt dood toen ze zijn lijkstijfte

voelde, daarvoor de mogelijkheid van dromen.


Wie kan nog wakker worden in dit huis, de nachten

waar de slaap niet woont, het licht dat aan de stenen

blijft kleven – schemer geeft meer concentratie


De muis komt in een bakje op adem, ze spoelt

bewijsmateriaal van haar huid.


28 juli, 05.10


Het is niet zo dat ik met je moeder

naar bed wil, zoiets gebeurt gewoon

daar kan ik niets aan doen


Ik laat mijn zaad achter als een parelsnoer

in haar nek en verander voor jou

de beelden die je kent van dit huis


de heuvel waar je vanaf rolde

per slee of vuilniszak afhankelijk

van het seizoen, wees niet bang


voor wat er nu in je hoofd omgaat

in het mijne is altijd ruis, ik bouw op

en ontrafel mezelf weer, slaap


of ben slapeloos, de vloer van de badkamer

als wachtruimte, vraag me niets.

Elk antwoord weet je zelf beter.


1 augustus, 05.15


Vraag je af hoe het voelt om na een avond

waarin het steeds lichter wordt in een zwembad

te glijden, met een dunne zijden avondjurk, in een kleur

van warm fruit. Het water verzwaart je jurk, plakt

om je lichaam en verloomt je zwembewegingen.

Blauwe schittering aan de randen, het ruisloze gras

nog voor het zoemen en fluiten.


Overweeg slaap te laten voor wat het is

en met deze beweging aan de dag te beginnen.


Gympen aan je voeten, het park in wandelen

langs gesloten ijssalons tot je jurk zijn gewicht

verliest en streeploos opdroogt in het eerste licht.

De trappen op naar het plateau van een museum.

Leg je hoofd tegen de muur die nooit koel wordt.