Gedichten

Lees meer Poëzie

Gedicht
Dara Bazelet

1 je bent een wees aan het worden je kijkt om je heen — iedereen is aan het improviseren je herinnert je de eerste keer dat je begreep dat je moeder een mens was: je had net een mandarijn gegeten in de trein kleine stukjes schil liggen in je hand zorgvuldig uit elkaar gescheurd het…
Na jaren weer eens met mij
Anton Korteweg

Ik ben na halfslachtig verweer ingelijfd bij de bedaarden, stem, eerlijk waar, CDA, maak groepsreizen, Boedapest, Praag, ben getrouwd, bij de Rotary, ridder en stoei wat met mijn stamboom. Gewoon om leuk te zijn soms vervorm ik groepjes woorden: moolkeesjes, machtig prooi, scheten wat de Schot paft – lach je tenminste nog eens. Naar niets…
Na Golgotha
Paul Gellings

De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…

Deze maand
Paul Gellings

Waar poëzie in het Noorden kan beginnen… Mijn laatste eurocheque ooit gebruikte ik voor het schrijven van een gedicht. Februari 1989. Een vorig leven, reïncarnatie bestaat; er lopen breuklijnen door je geschiedenis, van wedergeboorte naar wedergeboorte, tot het licht ten langen leste dooft. Terugblikkend op mijn kinderjaren zie ik – soms in zwart-wit – beelden…
Gedichten
Paul Gellings

Nocturne Herfstdag, de bomen spugen vuur een schrale kou knaagt aan de grond ongeschreven regels wervelen in het rond schemer valt op het namiddaguur Avond, oranje gloed achter de ruiten maar een voor een worden ze zwart en van de stad vertraagt het hart terwijl de storm niet meer is te stuiten Twaalf slagen, maan…
Na Golgotha
Paul Gellings

De eerste druppels joegen ons naar huis samen met de laatste ramptoeristen en de valse priesters en profeten in clownskostuums op ezeltjes zwikkend door hun hoeven De wolken waren al van inkt, Oost-Indisch, en zo duister als nooit eerder een eclips we hadden geen enkele eetlust meer we braken het brood – we proefden mensenvlees…